Koninginnedag

Koninginnedag

Koninginnedag was dit jaar weer een bijzonder mooie dag. Het weer zat mee, de sfeer was goed en ik heb mijn hobby weer kunnen uitleven.

Yoda en Zola wilden ook op deze Koninginnedag weer spulletjes verkopen. Bonnie en ik hadden daar eigenlijk niet zo’n zin in. Uit ervaring weten we hoe dat gaat: de eerste uren zitten de kinderen nog vrolijk achter het kleedje hun overtollige speelgoed aan te prijzen, maar later op de dag verdwijnen ze in de mensenmassa. Hun zuurverdiende geld moet natuurlijk direct uitgegeven worden. En dan blijven wij achter met de minder courante restanten.

Maar goed, we lieten ons door de kinderen overhalen. Dus vertrokken we zaterdagochtend vroeg met volgepakte fietsen richting de Watergraafsmeer, onze favoriete Koninginnedagbestemming. Een erg leuke buurt waar veel te doen is. Leuke muziek, verklede mensen, kinderen met spelletjes en zelfgemaakte cakejes en erg veel aanloop. We komen altijd veel vrienden en bekenden tegen. Het geluk was met ons, want zonder al te veel moeite konden we in de drukte nog een prima plekje veroveren op de Hogeweg.

Het hoofddoel van de kinderen was natuurlijk het aanvullen van hun spaarpot. Zola had haar boeken en dvd’s van Het huis Anubis meegenomen, oude Hamtaro’s, Pet Shop poppetjes en nog meer. Yoda had na wikken en wegen ook het een en ander verzameld om te verkopen. Hij had wat meer moeite om afscheid te nemen van zijn spullen. Op het allerlaatste moment kon hij het toch niet over zijn hart verkrijgen om afstand te doen van zijn verzameling Lego Bionicles. Ik had een ander doel: proberen een oude spelcomputer op de kop te tikken.

Met de kinderen had ik afgesproken dat ik na het uitstallen van de koopwaar eerst een rondje door de buurt zou maken. Vroeg op de dag is de kans groot dat ik nog iets leuks kan vinden. Dus liep ik snel de Bredeweg af, links en recht zoekend naar games en controllers. Aan het einde linksaf de Ringweg op, tussen de kleedjes door, niets links, niets rechts. En dan weer links de Middenweg op. Ineens zag ik aan de overkant van de straat een jongen zitten met iets wat leek op grijze spelcassetes. Snel stak ik de straat over en ja hoor! Hij had een SNES (voorganger van de Nintendo 64) met spellen te koop voor een redelijke prijs. Gelukkig had ik net gepind en na een korte onderhandeling had ik een tasje met een SNES en ruim 15 games, waaronder enkele oude Super Mario games en Mario Kart. Mijn dag kon niet meer stuk. Ik ging snel terug naar onze kraam, waar ik enthousiast werd begroet door Zola en Yoda (en door Bonnie een beetje meewarig aangekeken werd).

Enige tijd later vertrokken de kinderen om de beurt voor een rondje over de Vrijmarkt. Ik zat op ons kleedje de zaken waar te nemen en was stiekem van mijn aankoop aan het genieten. Plotseling kwam Zola aanlopen: “Papa, ik heb nog een spelcomputer gezien die we niet hebben, een blauw met grijze!” “Waar dan?’ vroeg ik, terwijl ik snel controleerde of ik nog genoeg geld in mijn portemonnee had. “Deze straat uit en dan links, achteraan op de hoek.” Yoda begon ook opgewonden te raken en samen snelden we naar de aangewezen plek. Daar troffen we een goed uitziende Nintendo 64 aan, met een stapel klassieke games, waaronder Zelda Ocarina of time. En dat alles tegen een zeer redelijke prijs! Ook die was binnen. Dit was de beste Koninginnedag in jaren.

Thuis aangekomen konden we niet wachten om de spelcomputers aan te sluiten. Bonnie keek het allemaal met lede ogen aan. ‘Je hebt toch al genoeg van die oude spelcomputers? En ik snap het ook niet helemaal. Je hebt er ook nog eens de nieuwere versies van die games, die zijn toch veel mooier? Wat moet je nou met die oude?’ Zola, Yoda en ik wisselde een blik van verstandhouding: het heeft geen zin om hier tegenin te gaan. Die strijd heeft weinig zin…

Enfin. Het is altijd afwachten of de spelcomputers en de bijgeleverde games het ook echt doen. Stekkers inpluggen, tv afstellen, spelcomputer aan… even spannend…. geen beeld… oh gelukkig! Ja, hij doet het. Even later zaten we Mario Kart op de SNES te spelen, super moeilijk! Maar erg leuk.

Na een paar minuten spelen merkt Zola op: “Hé papa, dat beeld van die oude spelcomputers is wel erg brokkelig zeg. Maar dat vonden de mensen vroeger heel bijzonder, hè?”

Opzij | Vrij Nederland | JM Ouders | Hollands Diep | Yoga Online | Psychologie Magazine | Happinez | Runner's World | Men's Health | Geef een Blad | Hoe overleef ik